Piše: Vuk Drašković, thebosniatimes.ba
„Neka sve duše počivaju u miru, nikada nećemo ponoviti ovu grešku!“ – piše u Hirošimi, na spomeniku žrtvama atomske bombe bačene na taj grad u augustu četrdeset i pete. Hirošima, pa Nagasaki, tri dana kasnije.
Od američkih atomskih bombi, jedinih u dosadašnjoj istoriji čovječanstva koje su bačene na neki narod i državu, ubijeno je i na odloženu smrt osuđeno blizu pola miliona ljudi! Skoro svi bili su civili. Bombe i granate saveznika počinile su sličan pomor i u Njemačkoj, i do temelja razorile najveće gradove.
I Japanci, i Nijemci, prihvatili su krivicu svojih režima za krvavi rat koji su ti režimi pokrenuli. Krivicu ne samo za zlodjela njemačkih i japanskih nacista širom svijeta nego i krivicu za sve ratne žrtve i tragedije u njihovim narodima.
A mi gdje smo? Sad će tri decenije od izbijanja rata u Jugoslaviji i ubistva te države. Više od dvjesta hiljada mrtvih i ranjenih, nekoliko miliona izbjeglih i po zapadnom svijetu raseljenih. Zvanično, rat je ugašen poslije hrvatske „Oluje“, u Daytonu, i protjerivanjem države Srbije sa Kosova, prije dvadeset godina. Rata nema, a rat ne prestaje. Ne ubija se ni kuršumima ni granatama, nego riječima. Mržnjom koja se, kao benzin po žaru, prosipa po neugašenim ratnim ranama.
Od svršetka ratova, u kojima su spaljene obje Jugoslavije, i Aleksandrova i Titova, u čije je i stvaranje i obnovu uzidano najviše srpskih glava, u Srbiji traje, neprekinuta i sve žešća, kampanja slavljenja i uzdizanja glavnih krivaca za rat, poraze i zločine. Lelekanjem nad samo mrtvim Srbima, obavlja se lobotomija i nad mozgovima ljudi koji pamte šta je bilo i kako je bilo, a u duše mladih, koji i ne pamte devedesete, ubrizgava propaganda o antisrpskoj zavjeri Amerike i Zapada, začinjena kultom Rusije, kao jedine zaštitnice Srba.
„Staljin je, četrdeset i osme, bio u pravu!“ – poručuju propagandisti iz Moskve. Staljin, zaista, i jeste bio u pravu. Odbili smo, tada, postati Staljinova gubernija i da se – izlječimo. Da dobro upoznamo taj zagrljaj i da se, čim stisak popusti, okrenemo ka Evropi i Americi. Kao što su to učinili Bugari, Rumuni, Mađari, Česi, Slovaci, Poljaci. Svi. I kao što, danas, stotine hiljada Rusa napuštaju Rusiju, čiji stratezi zaziru od evropskog i američkog virusa demokratije i ljudskih sloboda, pa preko svojih tajnih službi nastoje potpiriti haos, raskole i stare mržnje među evropskim državama i narodima. Srbija im je centralno uporište na Balkanu. Zbog ruske, tobožnje, odbrane nepostojećeg suvereniteta Srbije nad Kosovom, Srbiju drže kao zarobljenika koji ne može i ne smije raskinuti svoje okove, da se odveže od krvavog nasljeđa režima iz devedesetih, krene ka Zapadu, duhovnom i moralnom ozdravljenju, saradnji i pomirenju u regionu.
Da je Staljin bio u pravu, te mračne službe ne poručuju ni Hrvatima, ni Slovencima, ni Bošnjacima, ni Albancima. Staljinov lanac je, danas, samo za Srbe i Srbiju. Sa tog lanca otrgnule su se i Crna Gora i Sjeverna Makedonija, iako ruske službe to još ne priznaju. Lideri crnogorskih Srba, osuđenih za neuspjeli puč službe GRU u Crnoj Gori, javno govore da je Vladimir Putin njima predsjednik, a Rusija otadžbina. Glavešina jedne političke partije u Srbiji zahtijeva da srpski narod na Kosovu, crkve i manastire poklonimo Rusiji. Privremeno, dok se ne uruše Amerika i Evropska unija!
Od svršetka Drugog svjetskog rata Srbija nema svojih nacionalnih službi sigurnosti. Od Ozne i Udbe, pa do današnjih službi, sve su one sa genima, zavjetima i postupanjima svojih roditelja: NKVD-a, KGB-a, GRU-a…
Ta hidra, njeni molitvenici i vjernici, omča su oko vrata i Rusiji. Gurajući veliku zemlju najvećeg evropskog naroda u sukob sa Evropom, Rusija se odvaja i od Rusije, od svoje istorije, vjere, nauke i kulture. Evropa je bila uzor i Petru i Katarini, tvorcima najmoćnije evropske imperije, u Evropu su oni bili zagledani.
Začinje se otpor hrabrih i umnih Rusa, uprkos masovnim hapšenjima i varvarskim pretnjama da će država oduzimati i djecu pobunjenika! Rusija, koja se buni, opominje Srbiju da joj Rusija, koja govori da je Staljin bio u pravu, nije ni prijatelj ni zaštitnik, niti je to ikada bila.
Konačno, i u Briselu i u Washingtonu, detektirana je maligna uloga tajnih ruskih službi i njihovih ispostava u Srbiji. Demaskiranje i demontaža te piramide preduvjet je svakog napretka ove države i naroda u njoj.
/Autor je predsjednik SPO i bivši šef diplomatije/
(TBT, Danas)
