Piše: Hakki Ocal, thebosniatimes.ba
Ne možete kriviti one koji svoje analize o Gazi ne započinju rečenicom: „Ali napad 7. oktobra izazvao je sve ovo…“ Ne, sve je počelo mnogo prije 7. oktobra 2023. Zapravo, okupacija je počela kada je David Ben Gurion, bivši izraelski premijer, prvobitno poznat kao David Gruen i jedan od vođa operacija okupacije i oduzimanja imovine Izraela, 1906. godine, kao dvadesetogodišnji zagovornik povratka Jevreja u zemlju Izraela, preselio se u Palestinu. Proces cionizacije judaizma i cionizacije Palestine učinio je život muslimana, kršćana i Jevreja toliko nepodnošljivim da su počeli napuštati svoje domove, poslove, farme i zemlju pred okupatorskim snagama.
Znate za beskrajne priče o masakrima koji su se dogodili odmah nakon rezolucije Ujedinjenih nacija o podjeli Palestine. Ta rezolucija nije dala Palestinu u cijelosti Jevrejima, već ju je podijelila između muslimana i Jevreja. Generalna skupština Ujedinjenih nacija usvojila je 29. novembra 1947. Rezoluciju 181 za stvaranje nezavisnih arapskih i jevrejskih država. Međutim, program cionizacije Ben Guriona i njegovih saučesnika želio je sve; jedini način koji su imali na umu još od prvog kongresa koji je organizovao Theodor Herzl, osnivač cionizma, 29. avgusta 1897. u Bazelu, Švicarska, bio je protjerivanje autohtonih Arapa iz te zemlje. Takva drska ambicija bila je ostvariva samo napadima na sela i ubijanjem što više seljana, uključujući žene i djecu, a iako je selo Deir Yassin, uz prethodni dogovor s Ben Gurionom, pristalo na pakt o nenapadanju, cionističke paravojne grupe Irgun i Lehi, uz podršku Hagane i Palmacha, započele su ono što je trebalo postati Nakba (na arapskom „katastrofa“).
Cionističke bande protjerale su gotovo milion Arapa (ukupna populacija Palestinaca procijenjena je na 1,4 miliona) iz 775 gradova i sela (ukupan broj arapskih naselja bio je oko 1300). Oko 531 grad i selo uništeno je od strane cionističkih bandi. Cionisti su tokom događaja Nakbe počinili preko 70 masakra. Palestinci iz tih gradova i sela bili su primorani da bježe prema Zapadnoj obali, Pojasu Gaze i susjednim arapskim zemljama.
Godine koje su uslijedile značile su dalje etničko čišćenje palestinskih Arapa kroz nasilno raseljavanje i oduzimanje zemlje, imovine i dobara, što je uništilo društvo, kulturu i nacionalne aspiracije Palestine. Rasparčano palestinsko društvo imalo je samo jedan alat za otpor tekućoj Nakbi: obnavljanje aspiracija nacije i najbolje iskorištavanje plana podjele UN-a koji su oni i susjedne arapske zemlje ranije odbile 1948. godine.
Petnaest miliona Palestinaca širom svijeta, od Nakbe, još uvijek nemaju jedinstven glas protiv tekućeg procesa cionizacije.
Cionizacija zemlje, ljudi, religije
U redu, svi ti masakri, genocid, okupacija, raseljavanje i oduzimanje imovine u Palestini nisu počeli prije dvije godine. Zašto ne kriviti one koji svoje analize događaja u Gazi (i na Zapadnoj obali) pripisuju odgovornosti za napad 7. oktobra onima koji su ga izvršili? Zato što su oni žrtve procesa cionizacije koji je počeo 1906. godine, kada je David Ben Gurion, dvadesetogodišnji heroj cionizma, stavio svoje proklete i prljave noge na tlo Ciona, brdo Jerusalema na kojem je izgrađen Davidov grad. Iako se Cion odnosi na specifično mjesto, općenito se koristi i u značenju „sveto mjesto“ ili „kraljevstvo nebesko“, jer hebrejski korijen „Tzion“ ima poseban značaj u judaizmu.
Ne sjećam se kada sam naučio riječ „cionizam“, ali sam prvi put naišao na riječ „de-cionizacija“ prije njenog sinonima „cionizacija“ u članku Gorana Rosenberga, švedskog novinara i pisca, pod naslovom „Može li se Izrael de-cionizirati?“. Rosenberg, sin preživjelih holokausta, rođen u Švedskoj, napisao je priču o svom ocu i svom djetinjstvu u knjizi „Kratka stanica na putu iz Auschwitza: Memoari“, koja je 2012. godine osvojila književnu nagradu August i prevedena je na 12 jezika. Njegova lična Historija Izraela i cionizma objavljena je 1999. godine („Izgubljena zemlja“).
Rosenberg kaže da postojanje čovječanstva više ne dopušta društva zasnovana na isključivim vizijama etničke ili kulturne homogenosti. Ali Izrael, sa svojim snažnim mehanizmima isključivosti, drži podalje one koji ne spadaju u cionistički narativ jevrejske nacije. Rosenberg je otkrio da su definicije o tome ko pripada naciji, a ko ne, korištene kao alat za stvaranje podjela između građana (jevrejskih i nejevrejskih građana). One su također „prodrle u državne institucije“. Na taj način, Izrael nikada nije težio demokratiji jer „njegovi kulturni, vjerski i etnički zahtjevi od građana nisu u skladu niti povezani sa širim sistemima društva sa snažnim mehanizmima inkluzije“.
Bilo kakva definicija „Jevreja“ ne može se koristiti za stvaranje osnova moderne, demokratske (inkluzivne) nacije jer se ne može staviti u službu pluralističkog etničkog ili kulturnog sistema. Rosenberg zaključuje da je cionizam svodio položaj miliona građana na „nacionalnu manjinu“ bez ikakvih ekonomskih, pravnih ili kulturnih prava. Zapravo, otkako su Ben Gurion i njegova družina započeli etničko čišćenje zasnovano na religijskom imenovanju ljudi, Rosenberg piše, izraelsko državljanstvo za stranca koji nije Jevrej, a koji to želi, dostupno je samo prelaskom na judaizam. Ali ako vam majka nije Jevrejka, ne možete: „Ovo nejasno spajanje nacionalnosti, etničnosti i religije još uvijek je u srcu jevrejske države i praktično je sprječava da postane država za sve svoje građane.“
Decionizacija je neophodna
Ako Izrael zaista želi biti istinski demokratski član porodice modernih nacija, postoji put: decionizacija. Ne samo milioni Palestinaca koji žive u Izraelu, već u pluralističkoj regiji poput Bliskog istoka, „jevrejska država“ zasnovana na principima cionizma, nacija s institucijama koje su na neki način „cionizirane“, ne može imati gostujuće radnike koji, nakon određenog vremena, kao dio svojih ljudskih prava, zahtijevaju državljanstvo. Kao što je bivši izraelski ministar vanjskih poslova Abba Eban, naučnik i diplomata rođen u Južnoj Africi, predvidio 1963. godine, rekavši: „Sudbina ove regije leži u pluralističkoj interakciji.“ Ali ni on ni bilo koji drugi izraelski političar nisu imali moć da promijene ovu čudnu definiciju nacionalnosti u Izraelu.
Ali Goran Rosenberg vjeruje da „Izrael može biti decioniziran“. U članku objavljenom 2008. godine, ukazao je da se religijsko-nacionalistički cionistički žar osamdesetih i ranih devedesetih smanjuje suočen s mnogim zatvaranjima teritorijalno-ideoloških granica: „Unutrašnji pritisak za izraelski građanski poredak zasnovan na individualnim pravima umjesto na kolektivnom identitetu raste, i ne vidim razlog da se uskoro smiri.“
Također je ukazao da je u toku akademska „post-cionistička“ preispitivanje političke i ideološke prošlosti Izraela; grupa „novih Historičara“ „ruši principe mitologije osnivanja cionizma“. Zaključio je da je stoga Izrael suočen s kontinuiranim slabljenjem svojih ideoloških temelja i sve većom potrebom za ponovnim formulisanjem osnovnih principa svoje vlasti.
Ovo je definicija „de-cionizacije“, zasnovana na vizijama dovoljno snažnim da se suoče s izazovom transnacionalnog učešća i podjele moći, a ne na lažnom snu o odvajanju i dominaciji. Najvažniji izbori Izraela tek su pred njim.
Više puta sam izrazio svoju zabrinutost da je koncept „rješenja dvije države“ pogrešan; bio je iluzoran, a ličnosti poput Ben Guriona i Benjamina Netanyahua, izraelskog premijera, zajedno s njihovim sličnima, iskoristile su ga. Ja, i vjerovatno vi, nekada smo vjerovali u mogućnost „rješenja dvije države“, samo zato što je to značilo zasebnu državu za narod čija je zemlja opljačkana okupacijom i oduzimanjem od 1906. godine! Taj koncept je imao veoma privlačne pojmove poput „država“ i „rješenje“.
Ali sve su to iluzorni i pogrešni koncepti. Pravo pitanje koje treba tražiti je decionizacija Palestine. Nakon ogromnih strateških grešaka koje je Netanyahu počinio, slijedeći Itamara Ben Gvira, to je otvorilo oči mladima širom svijeta, uključujući i izraelsku omladinu, da je cionizam donio rat, suze i krv; napadi 7. oktobra donijeli su patnju i Izraelu i Palestincima.
Sve je počelo lažnim, umjetnim snom nekih Jevreja koji su vjerovali da stvaranjem nesreće za druge stvaraju radost. Sada znamo, glavni tok Jevreja zna, cijeli svijet (osim Trumpova svijeta i njima sličnih) zna da je pitanje oslobađanje zemlje od cionizma.
(TBT, Daily Sabah)
