Piše: Ivan Ejub Kostić, thebosniatimes.ba
Od početka puča vojna hunta kontroliše društvo u Egiptu putem straha o čemu svjedoče mnogobrojni izvještaji međunarodnih organizacija. Glavni obračun vojne klike sa narodom Egipta počeo je augusta 2013. godine sa Raba masakrom tokom kojeg je ubijeno više od hiljadu nedužnih civila, među kojima je bilo žene i djece. Human Rights Watch definisao je Raba masakar kao „jedno od najvećih masovnih ubistava mirnih demonstranata u jednom danu u historiji modernog svijeta”. O tome da je vojna hunta detaljno planirala brutalno smaknuće civila na Trgu Raba govori to da su mirni protestanti ubijani hicima iz snajpera s leđa i da su na lice događaja izvedeni tenkovi i brojna borna kola. Nakon počinjenog masakra državni vrh se nije zaustavio već je nastavio dalje sa proganjanjem, otmicama i mučenjem političkih neistomišljenika što je vremenom rezultiralo time da se u zatvorima širom Egipta nalazi preko 60.000 (!) političkih zatvorenika. Veliki broj zatočenih u egipatskim kazamatima umro je usljed medicinskog nemara nakon izloženosti monstruoznim vidovima torture, među kojima i određen broj bivših parlamentaraca, ali i sam Mohamed Morsi, do sada jedini demokratski izabrani predsjednik Egipta.
Po dostupnim izvještajima Egipat se u 2020. godini nalazio među prve tri zemlje u svetu po izvršenim smrtnim kaznama. Samo tokom deset dana u oktobru 2020. godini ubijeno je 49 ljudi od 51 koliko ih je ukupno pogubljeno prošle godine. Inače, režim je do sada pogubio preko 100 političkih zatvorenika, među kojima ubijeni nisu isključivo pripadnici Muslimanskog bratstva kako mnogi to netačno predstavljaju, već i mnogobrojni predstavnici drugih, istinski slobodarskih, organizacija.
Nove smrtne presude
Uprkos dokumentiranim činjenicama o brutalnim kršenjima ljudskih prava, represiji i egzekucijama vojna hunta i dalje ne preza da iskoristi svaku priliku da u svojim zločinima ode korak dalje kako bi uspostavila još snažniju strahovladu. Tako je 14. juna sud u Kairu donio smrtne presude za 12 osoba protiv kojih ne postoji mogućnost žalbe već jedino vođa vojne hunte Abdel Fatah el Sisi u roku od 14 dana može da ih suspenduje ili da ih ublaži.
Za izrečene smrtne presude, osim održavanja strahovlade, postoji još jedan konkretan razlog. Ako pogledamo imena osuđenih na smrt – poput Osame Jasina, Mohameda Baltagija i imama Safvata Heđazija – vidjećemo da osuđeni nisu samo visoki funkcioneri i viđeniji predstavnici Muslimanskog bratstva već ujedno i vokalni zagovornici korjenitih promjena u Egiptu, što predstavlja refleksiju stavova većine Egipćana zbog čega je i došlo do revolucije 2011. godine. Drugim riječima, vojna hunta ovim smrtnim presudama ne targetira isključivo predstavnike političke sfere ili Muslimanskog bratstva već na simboličkom i vrijednosnom nivou revoluciju iz 2011. godine kao takvu. Na taj način zločinci na vlasti žele da poruče svim građanima Egipta da oni ni po koju cijenu nemaju namjeru da stanu sa svojim zlodjelima, i da će svi oni koji potencijalno namjeravaju da se pobune protiv njihove krvave diktature biti sljedeći na redu za odstrel.
Inače, sam razlog zašto su smrtne presude donesene baš sada treba prvenstveno tražiti u skorašnjim Sisijevim aktivnostima na međunarodnoj sceni. Nakon što je Sisi odigrao određenu ulogu u posredovanju između cionističkog režima i Hamasa i dao do znanja da potencijalno može da slično učini i u slučaju Libije Sisi je poslao poruku međunarodnoj zajednici da on ako želi može da bude veoma konstruktivan i uslužan igrač, to jest, upravo onakva osoba kakvu zapadne plutokracije traže za svoje eksploatatorske interese. No, zauzvrat za svoje usluge lokalnog kolonijalnog guvernera, Sisi očekuje da niko ne dovodi u pitanje stanje ljudskih prava u Egiptu zbog činjenice da jedino grubom suspenzijom istih on može da se održi na vlasti.
Odgovornost međunarodne zajednice
Sem časnih izuzetaka niko od svjetskih lidera ne dovodi u pitanje smrtne presude i egzekucije koje egipatski režim sprovodi. Samo naivni su vjerovali u riječi Josepha Bidena kada je tokom predizborne kampanje za predsjednika Sjedinjenih Američkih Država rekao “da više neće biti blanko čekova za Trumpovog omiljenog diktatora”. Čim se kampanja završila, a Biden postao predsjednik, on je objeručke prihvatio Sisija i njegovu krvavu kamarilu u topli zagrljaj, odobravajući im novi “blanko ček” u iznosu od 1,38 milijardi dolara. Tako je preko noći “Trampov omiljeni diktator” postao i Bidenov voljeni diktator. Inače, novac koji Sjedinjene Američke Države šalju svake godine Egiptu trebalo bi da bude “ekonomska pomoć” toj državi, međutim tu pomoć narod Egipta nikada ne dočeka da vidi što najbolje ilustruje to da ogroman broj Egipćana živi u strahovitoj bijedi i siromaštvu. Uprkos Bidenovom gaženju predizbornih reči američka administracija je nastavila sa beskrupuloznom licemjernošću. Tako je Entoni Blinken 26. juna na Međunarodni dan podrške žrtvama mučenja izjavio da “Sjedinjene Američke Države prepoznaju hrabrost i ljudskost žrtava mučenja širom sveta. Zbog toga, Sjedinjene Američke Države neće oklijevati da osude i eliminišu mučenja, i da se založe za ustanovljavanje odgovornosti počinioca.” Ova “pravična slatkorječivost” koja predstavlja najprizemniju hipokriziju dolazi od osobe koja govori u ime države koja već više od decenije i po drži otvoren Guantanamo, “sabirni centar” u kome se sprovode najdrastičniji vidovi mučenja suprotna svim međunarodnim odredbama, i koja (indirektno) sponzoriše najozloglašenije Sisijeve zatvore (čitaj gubilišta) poput Tore, Škorpiona, i mnogih drugih u kojima se na očigled čitavog sveta svirepo muče i pogubljuju muškarci i žene samo zbog njihovih političkih ubjeđenja. Naravno, u podršci krvavom Sisijevom režimu Sjedinjene Države nisu usamljene. I sve ostale države “pravičnog” Zapada na najsrdačniji način sarađuju sa egipatskim “generalom smrti”. U toj srdačnoj saradnji posebno se ističu Emanuel Makron i Angela Merkel.
Zbog svega navedenog lideri zapadnih država su svjesno nastavili da putem novih oblika kolonijalnih politika budu direktni saučesnici u brutalnim zločinima koji se u Egiptu (u manjoj ili većoj meri) sprovode već više od jednog veka.
Borba za drugačiji svetski poredak
Usled činjenice da u obračunu sa egipatskim narodom Sisijev autokolonijalni totalitarni zločinački režim uživa materijalnu, logističku i oružanu pomoć zapadnih država anti-hegemonistički, slobodarski, sentimenti neprekidno tinjaju među muslimanskim masama širom islamskog umeta. Zato, kao što je nedavno markantni islamski mislilac Salman Sajid tačno konstatovao, jasan znak da živimo u pravičnijem svjetskom poretku biće onda kada bude srušena i raspuštena cionistička rasistička država Izrael, ali i svi ostali sateliti zapadne imperijalističke hegemonije koji ne mareći za strah, patnju, krv i suze nedužnih civila svoju moć zasnivaju na podržavanju brutalnih, anti-narodnih diktatorskih režima širom sveta, od kojih je vojna hunta u Egiptu samo jedan od njih.
Bune koje su diljem muslimanskog sveta otpočele sa onom u Tunisu 2010. godine predstavljale su prvi korak u pravcu uspostavljanja drugačijeg odnosa moći u (islamskom) svetu. Toga su svjesni i zapadni moćnici i njihovi lokalni diktatori, ali osim toga ono čega su oni također svjesni jeste da je tim činom duh slobode napustio bocu i da poslednje što može da ga obuzda jesu smrtne kazne provincijalnih poslušnika, zbog čega možemo da u budućnosti očekujemo nova sučeljavanja revolucionarnih i kontra-revolucionarnih snaga, posebno ako u obzir uzmemo nepopustljivo držanje Hamasa u posljednjim sukobima sa cionističkim okupatorom i principijelne reakcije vodećih ličnosti Muslimanskog bratstva u egzilu uprkos izrečenim smrtnim presudama u Egiptu 14. juna.
(TBT, AL JAZEERA)
