EVROPA
U godini na izdisaju stranke lijevog centra
potučene su na svim izborima u državama članicama EU i ostale su bez vlasti u
Njemačkoj, Francuskoj, Holandiji, Austriji, Češkoj. Vlade sa tragom
“crvene boje” mogu se vidjeti još samo u Rimu, Stokholmu, Bratislavi
i Lisabonu
FOTO: (Profimedia)
Nema kraja nizbrdici evropske ljevice. Još se
nije završila “najcrnja godina” u njenoj historiji, a već se može
naslutiti da će i slijedeća godina početi novim debaklom lijevog centra u
Italiji i definitivnim brisanjem socijalističkih i socijaldemokratskih stranaka
sa mape vladajućih stranaka u najvažnijim evropskim državama.
U godini na izdisaju stranke lijevog centra
potučene su na svim izborima u državama članicama EU i ostale su bez vlasti u
Njemačkoj, Francuskoj, Holandiji, Austriji, Češkoj. Vlade sa tragom
“crvene boje” mogu se vidjeti još samo u Rimu, Stokholmu, Bratislavi
i Lisabonu. Istini za volju, italijanska vlada je mnogo bliža centru nego
ljevici. Ne samo zato što je na njenom čelu Paolo Gentiloni, koji dolazi iz
blaženopočivše Kršćanske demokratije, baš kao i lider Demokratske partije (PD)
Mateo Renci — ponikao u stranci koja je naslijedila nekadašnjeg “Bijelog
kita” italijanske politike — već zato što se na vlasti održava
zahvaljujući glasovima manjih stranaka desnog centra.
Gubitak vlasti i porazi socijalističkih i
socijaldemokratskih partija ne bi bili toliko alarmantni, događalo se i ranije,
da nisu praćeni ubjedljivo najgorim rezultatima u historiji stranaka koje
pripadaju porodici demokratskih i progresivnih stranaka na Starom kontinentu.
Štaviše, u pojedinim slučajevima smo blizu nestajanja sa političke scene ili
“pasokizacije”. Riječ je o neologizmu koji je nastao poslije nezaustavljivog
pada grčkog Pasoka koji je u roku od nekoliko godina, od hegemonske partije na
lijevom centru Grčke, koja ja osvajala 40 odsto glasova, postala minorna
stranka koja se bori da pređe izborni prag da uđe u parlament.
Donekle se spasla Laburistička stranka koja je
časno izgubila od Konzervativne partije na izborima za Westminster. Međutim i
taj poraz postaje bolniji jer svakim danom izlazi sve više na vidjelo u kakvom
su rasulu torijevci i da su pobjedili samo zato što je na čelu laburista bio
Džeremi Korbin koji je okrenuo stranku ka ekstremnoj jevici. Poput Corbyna, i
drugi lideri evropskih stranaka lijevog centra pobjedili su na unutarstranačkim
izborima udvarajući se i koketirajući sa ekstremnom ljevicom. Ta taktika se
pokazala kao plodonosna za osvajanje vlasti u partiji ali i
“auto-put” za poraz na parlamentarnim izborima. Dovoljno je pored
Corbyna videti primer Benoa Amona u Francuskoj, Pedra Sancheza u Španiji,
Martina Shulza u Njemačkoj.
Kriza stranaka lijevog centra počinje sa
serijom faktora koji su slijedili jedni za drugim, slabeći svaki put sve više
progresivne evropske partije: “pomračenje” vjesnika tzv. trećeg puta,
Tonya Blaira u Velikoj Britaniji i Gerharda Shrodera u Nemačkoj, velika
finansijska kriza 2008. godine, teroristička ofanziva na Stari kontinent,
migrantska kriza, bujanje populizma, nacionalizma i separatizma. Socijalisti i
socijaldemokrati nisu imali ni adekvatne zamjene za Blaira i Shrodera,
posljednje velike lidere koji su imali ideju kako da učine svijet boljim a ne
da se bave ordinarnim upravljanjem državom. Snaga i privlačnost ljevice je
uvijek bila ta da u ljudima budi i jača ideju o boljem svijetu u kojem su
zakoni i reforme sredstvo a ne cilj političkog dijelovanja.
(TBT)
