Kada je Akihiko Kondo, 35-godišnji školski administrator iz Tokija, u smokingu došao do oltara u novembru, njegova majka nije bila među 40 prisutnih posmatrača. Za nju, kaže Akihiko, “to nije bio razlog za slavlje”.
Mlada, pjevačica sa dve kike u boji akvamarina, Hacune Miku, nije samo svjetski poznata umjetnica koja puni arene širom Japana; ona je, također, hologram.
Kondo insistira na tome da vjenčanje nije bilo štos, već trijumf istinske ljubavi nakon godina provedenih u izgnanstvu žena u stvarnom životu zato što je anime otaku, odnosno geek. On sebe smatra pripadnikom seksualne manjine koja je diskriminisana. “To jednostavno nije u redu”, kaže Akihiko. “To je kao kada biste nagovarali gej muškarca da izlazi sa ženom, ili lezbijku da bude u vezi sa muškarcem.”
Ideja da ljudi mogu ostvariti ispunjujuću emotivnu, ili čak seksualnu, vezu sa digitalnim uređajima više nije rezervisana samo za distopijske naučnofantastične filmove poput “Ex Machina” ili “Her”, priče u kojima se usamljeni zaljubljenici u tehnologiju zaljubljuju u softverske femme fatale.
U stvarnom životu, pioniri ljudsko-androidske romanse sada imaju ime – “digiseksualci” – koje su naučnici i futuristi predložili kao naziv za novu vrstu seksualnog identiteta.
Ali, jesu li u svijetu u kojem su seks-igračke toliko responzivne, a seks-roboti opskrbljeni vještačkom inteligencijom polako postaju mainstream, digiseksualci zaista ekstremna grupa kojoj je suđeno da obitava u seksualnom podzemlju? Ili je, u kulturi prožetoj online pornografijom, sekstingom i Tinderom, danas svako digiseksualac?
Francuskinja koja se predstavljala samo kao “Lili”, 2016. godine rekla je u medijima da je “stvarno i isključivo privlače roboti”. Ona je tvrdila da je vjerena sa robotom kojeg je sama dizajnirala i rekla: “Moje jedine dvije veze sa muškarcima potvrdile su moju romantičnu orijentaciju, pošto mi se zaista ne dopada fizički kontakt sa ljudskim mesom.”
Pošto nije uspio pronaći živu partnericu, kineski inžinjer vještačke inteligencije Zeng Đijađija oženio se (ne zakonski, naravno) robotom kojeg je sam dizajnirao pod imenom Jingjing a koji navodno posjeduje osnovno znanje kineskih znakova i može da komunicira jednostavnim riječima.
Nil Mekartur, profesor filozofije na Univerzitetu u Manitobi, i Marki Tvist, profesorka ljudskog razvoja i porodičnih studija na Univerzitetu Wisconsin-Stout, prošle godine objavili su rad pod imenom “Uspon digiseksualnosti”. Članak je originalno objavljen u magazinu Seksualna i terapija veza, a preneli su ga različiti mediji, od Vicea do Breitbarta.
Oni su podvukli razliku između “prvog talasa” digiseksualnosti (online pornografija, aplikacije za dejting, seksting i elektronske seks-igračke), gdje je tehnologija sredstvo za postizanje seksualnog zadovoljstva, i “drugog talasa” digiseksualnosti. Oni koji pripadaju drugom talasu praktikuju dublje veze sa trodimenzionalnim tehnologijama poput vještačke inteligencije, proširene stvarnosti i seks-robota sa vještačkom inteligencijom, kojima mijenjaju potrebu za ljudskim partnerom.
Dr Marki Tvist, koja vodi kliničku praksu za porodičnu i seksualnu terapiju, kaže da je imala nekoliko pacijenata u dvadesetim i tridesetim godinama koji se kvalificiraju kao digiseksualci drugog talasa.
“Oni ispunjavaju seksualne potrebe tehnologijom, igračkama koje mogu da kontroliraju putem uređaja, a koje dolaze u direktan kontakt sa penisom ili vulvom”, objašnjava ona. “Oni nisu imali kontakt sa ljudskim bićima i zapravo ih ne interesuje seks sa ljudima. Oni žele ovo da rade, i ukoliko mogu sebi da priušte seks-robota, to će i učiniti.”
Moglo bi da djeluje da njihova seksualnost pomjera granice, ili da je čak devijantna. Svaki napredak na polju cyber seksa dočekan je sa kulturološkim otporom prije nego što je normaliziran, ističe Mekartur.
“Svaki put kada imamo nove tehnologije, dešava se talas uzbune”, kaže on. “To se dogodilo prvo sa pornografijom, zatim sa internet dejtingom, onda sa sekstingom na Snapchatu. Ove tehnologije dolaze jedna po jedna i izazivaju talase panike. Ali kada ljudi počnu da ih koriste, one postaju dio našeg života.”
Jedna kompanija u Kaliforniji pod imenom Abyss Creations pravi ženske seks-robote kojima je moguće promijeniti lice – da li vam se više dopada Harmoni ili Solana? – sa vještačkom inteligencijom koja omogućava lutki da namiguje i flertuje. (Muška verzija nazvana Henri, sa bioničkim penisom je u fazi izrade.)
Ovi roboti, čija se cijena kreće od 12.000 dolara, dizajnirani su da obezbijede i društvo pored seksa, kaže Matt McAllen, osnivač kompanije.
Za one koji sebi ne mogu priuštiti seks-androida, postoje robotske verzije bordela, kojih je sve više u Kanadi i Evropi. Jedan robotski bordel u Moskvi naplaćuje 90 dolara za 30 minuta sa seksbotom (a dostupne su i trojke).
Svaki tehnološki napredak je nova prilika da se zamagle granice između stvarnog i cyber seksa. Zamagljene granice su možda čak i neizbježne, kaže Brajoni Kol, osnivačica kompanije „Budućnost seksa“ koja se bavi podkastima, seminarima i istraživanjima o seksualnosti.
“U budućnosti, termin ‘digiseksualac’ neće biti relevantan”, napisala je ona u mejlu. “Buduće generacije neće znati razliku između online i offline života. Možda će odrastati sa robotima koji će ih seksualno obrazovati, vodit će ljubav sa univerzumom u svojim svjetovima virtuelne realnosti i upoznavati svoje srodne duše preko holograma.”
Digiseksualnost, međutim, može biti komplicirana baš kao i stvarni seks. Na sajmu tehnologije u Austriji 2017. godine, verzija lutke Samante španskog robotičara Sergia Santosa navodno je odgovorila “U redu sam”, kada je muškarac pretjerao i oštetio je. Dr Santos sada radi na novoj verziji robota koji će biti isprogramiran da se ugasi kada seks postane previše grub.
(TBT, NYT)
