Eric Cantona bio je nogometna zvijezda podjednako poznata po genijalnosti na terenu koliko i po sklonosti da fizički nasrne na svakoga ko se ne slaže s njim. Bio je, prema sopstvenim riječima, “anđeo i demon”, kako priznaje u dokumentarcu predstavljenom u petak na Filmskom festivalu u Cannesu. “Mogu biti dobra osoba, ali i cvijet zla”, poručuje bivši igrač parafrazirajući Baudelairea, uz tvrdnju da se ne kaje “ni zbog čega” jer je sve u životu radio prateći sopstveni instinkt.
Cantona, koji se danas bavi glumom i slikarstvom, prisustvovao je premijernoj projekciji dokumentarca koji su režirali David Tryhorn i Ben Nicholas. Iako film donosi cjelovit portret njegove karijere, fokus je stavljen na eru provedenu u Manchester Unitedu. Tryhorn je na prezentaciji filma istakao da je Cantona “čvrsto stajao i stoji iza svojih principa, čak i danas”, dok je bivši nogometaš kratko dodao da je “vrlo ponosan” na ostvarenje.
Dokumentarac počinje žestokim intervjuom koji je Cantona dao za jedan francuski televizijski kanal 2001. godine, u kojem je vrijeđao novinare jer su mu rekli da se treba izviniti za čuveni incident iz 1995. godine, s utakmice Premier lige protiv Crystal Palacea. Nakon što je isključen zbog oštrog starta nad protivničkim igračem, Francuza je provocirao jedan navijač s tribina, na što je on reagovao karate udarcem nogom u prsa, zbog čega je bio suspendiran do kraja sezone.
Kroz retrospekciju, film prikazuje igračke početke u Auxerru pod vodstvom Guya Rouxa, koji je Cantoni bio poput drugog oca. Ti arhivski snimci kombinirani su s intervjuima glavnog protagoniste i drugih ključnih figura iz njegove karijere. Roux je prepoznao nešto posebno u Cantoni, koji kasnije ipak nije uspio pronaći svoje mjesto u Olympiqueu iz Marseillea, klubu o kojem je sanjao, niti u francuskoj reprezentaciji, iz koje je takođe bio izbačen na godinu dana zbog lošeg ponašanja.
Nakon što je pomišljao na odlazak u penziju sa samo 25 godina, otišao je u britanski Leeds, gdje je proveo sezonu i po, prije nego što je stigao u Manchester United kod Alexa Fergusona. “Shvatio sam da uzalud trošim karijeru i da mi je to posljednja šansa”, priznaje Cantona o dolasku u klub koji je očajnički tražio titulu nakon 18 godina posta. Ferguson, koji je jedan od glavnih sagovornika u filmu, ističe da je Francuz bio fascinantan: “Bilo je to kao da gledate Laurencea Oliviera kako izlazi na scenu.”
“U Engleskoj sam vratio strast prema nogometu”, kaže Cantona, koji je tokom pet sezona na Old Traffordu osvojio četiri titule prvaka prije nego što se povukao sa samo 30 godina, jer je izgubio “žar i strast” za igrom. Tamo je svjedočio i počecima mladog Davida Beckhama, koji u dokumentarcu priznaje da je učio igrati gledajući upravo Cantonu.
Uprkos mračnoj epizodi s udaranjem navijača, to je bio najstabilniji period u njegovoj karijeri, prvenstveno zato što ga je Ferguson razumio i postao mu “treći otac”, kako navodi Cantonina majka, koja takođe učestvuje u filmu.
“Ja nisam čovjek, ja sam Cantona”, izgovara bivši nogometaš u jednom trenutku filma, priznajući da je zaslužio sve profesionalne kazne koje su ga stigle. Ipak, ostajući dosljedan svom karakteru, dodaje: “Uradio sam to i ne žalim.“
(TBT)
