U jednom restoranu na istočnoj obali Sjedinjenih Američkih Država radilo je ljubazno osoblje, upadljivo mlađe od 30 godina. Sve je bilo nekako moderno i blistavo, u pravom trenutku, u pravom kutku stola ili sale. Samo je muzika bila upadljivo starija od restorana. Kada je jedan muzički kritičar koji je tu ručao pitao mladu serverku zašto pušta samo stare pjesme, ona se samo nasmejala.
“Jer su super.”
Tako je i na kasi u supermarketu i u prodavnici muzičke opreme. Uvijek vas negde sačeka Stingova “Poruka u boci” ili dobri stari hit “novog talasa”. I odgovor bi vjerovatno bio sličan kada biste pitali nekoga ko tu radi.
Stare pjesme su stvarno super.
Možda u svemu što je povezano sa ljudskim ukusom i nema potrebe za filozofiranjem, ali analiza američke muzičko-analitičke firme MRC Data pokazuje da stare pjesme zapravo čine 70 posto trenutnog muzičkog tržišta u Sjedinjenim Američkim Državama. I to je prvi od brojeva iz kojih se lako može pročitati sve o trenutnom kulturnom uticaju.
Najpopularnijih 200 novih pjesama čini manje od pet postoo ukupno strimovane muzike, što je upola manje nego prije tri godine. Ako u računicu uvedemo i muziku koja se kupuje, recimo preko iTunes-a, rezultati još više naginju ka onoj čuvenoj: “Prije je bilo bolje.”
Stručnjaci su pokušali da pronađu uzrok u metodologiji kompanije MRC Data jer se “novom pjesmom” u njihovoj analizi smatraju samo pjesme snimljene u posljednjih 18 mjeseci. To bi moglo da znači da je i pjesma iz 2019. godine posmatrana kao “stara”. To bi moglo da znači baš to – za muzičku industriju i njeno funkcionisanje, najvažnije je ono što je novo, najsvježije.
Druga je teorija o uzroku ovakvih rezultata istraživanja povezana sa koronavirusom. Kada se pandemija stvarno završi, kažu, pa se klubovi napune, a di-džejevi krenu da vrte najnovije ploče, nova će muzika doživeti rast.
Samo, koja se to žurka završava najnovijim hitom, a ne nekom dobro izlizanom pločom na čije smo tonove navikli i kukove i glave i srca?
U ovom trenutku vodeća oblast ulaganja u muzički biznis i predmet borbe izdavačkih kuća jeste kupovina prava na objavljivanje starih hitova. Najtraženije play-liste su one sa pjesmama ljudi koji imaju više od 70, ili čak više od 80 godina, ili su odavno preminuli. I najveće diskografske kuće veći dio svog kapitala ulažu u staru muziku, a ne kao ranije u kreiranje novih muzičkih zvijezda. Najprodavaniji muzički format u ovom trenutku je vinil star više od 70 godina. To su prepoznale i prodavnice ploča koje štancuju reizdanja.
Bumeri tvrde da je sve ovo logično jer su nove pjesme – loše.
Posljedica ovakvog stanja je da novi muzičari sve teže pronalaze prostor da se izraze ili se njihov izražaj utapa u šum hiperprodukcije.
Ono što je ipak posljednja nada radnika u muzičkoj industriji i budućih zvijezda jeste da generalni direktori velikih diskografskih kuća uvek posljednji saznaju sve. Tako je bilo od trubadura u 11. vijeku do pank uzleta u dvadesetom.
Možda dok do naših ušiju na kasi stiže Stingova “Poruka u boci” nastaje neki novi muzički svijet.
(TBT)
