Piše: Joseph Massad, thebosniatimes.ba
Decenijama nas sekularni cionisti, pa čak i anticionisti, upozoravaju na opasnosti cionističkog jevrejskog fundamentalizma. Njihovi glasovi postali su sve oštriji u posljednjih nekoliko mjeseci dolaskom na vlast desničarske vlade Benjamina Netanyahua u čijem je sastavu najveći broj jevrejskih fundamentalista ikada.
Većina sekularnih cionista brine da su jevrejski fundamentalisti vrlo opasni za izraelske Jevreje, drugi da su opasni i za Palestince, dok neki, uključujući anticionističke sekulariste, insistiraju na tome da prijete cijelom nejevrejskom svijetu.
Ipak, oduvijek su sekularni cionisti činili najstrašnije masakre Palestinaca, koji su osvajali i kolonizirali njihove zemlje, koji diskriminiraju Jevreje Mizrahi i koji ostaju prijatelji s antisemitskim režimima i snagama širom svijeta poput mađarskog predsjednika Viktora Orbana i drugih desničarskih krila evropskih političkih pokreta iz kojih stoje američki evanđelistički fundamentalisti.
Isto tako, sekularni cionisti nastavljaju sa cenzurom na svim medijima u Izraelu koja je uvedena po osnovu vanrednih mjera iz 1948. Sekularisti su također donijeli sve rasističke zakone po kojima je Izrael tako ozloglašen.
Šta onda čini cionističke jevrejske fundamentaliste opasnijim od sekularnih cionista?
Mnoge antijevrejski fundamentalistički narativi su, zapravo, po tonu i pristrasnosti slični antimuslimanskim narativima koje upražnjavaju islamofobični zapadnjaci, te arapski i muslimanski sekularisti.
Zaista, ono što antijevrejski fundamentalistički traktati imaju zajedničko s antimuslimanskim i antiislamističkim tiradama je bezrezervna privrženost bijelom protestantskom evropskom liberalnom sekularizmu, poziciponiranom kao glavnoj refenreci “prosvjetiteljstva” s kojom islam, islamizam i fundamentalistički judaizam ( ako ne i sam judaizam) se uvijek porede.
Relevantan primjer je dugački intervju koji je izraelski list Haaretz objavio prije nekoliko sedmica o utjecaju izraelskog fundamentalističkog rabina, Yitzchaka Ginsburgha, rođenog u Americi. Intervju je vođen sa profesorom religije Motijem Inbarijem, koji je obrazovan u Izraelu i živi u SAD-u, proučavalac Ginsburgha i njegovog pokreta. Kao sekularni cionista, Inbari upozorava čitaoce da Ginsburg želi da transformira Izrael u “Iran”, kao što on traži: “Iskorijeniti cionističko-sekularni duh i srušiti vladu, dok se ne uspostavi režim zasnovan na Tori. Vrhovni sud, sa svojim krivičnim odlukama, mora biti slomljen. Vojsku ne treba slomiti, samo pokoriti. U ovom kontekstu, važno je napraviti poređenja i to se mora eksplicitno reći: Ovo je način razmišljanja ISIL-a i Al-Qaide.”
Inbari dodaje da je Ginsburg opasan i za Palestince i druge nejevreje jer smatra da je “židovska krv vrednija od nežidovske krvi”, te da su “Jevreji iznad prirode, pa samim tim, u situaciji u kojoj nejevrejin namjerava da ubije Jevreja , nejevreji moraju biti likvidirani da bi se zaštitili Jevreji”.
Ovo jedva da su nova upozorenja. U knjizi objavljenoj prije tri decenije o jevrejskom fundamentalizmu u Izraelu, pro-izraelski američki jevrejski politikolog Ian Lustick, koji se protivi okupaciji 1967. i podržava mirne pregovore, insistira na tome da je “sistem vjerovanja” fundamentalističkih Jevreja “radikalno drugačiji od liberalnog humanitarnog etos koji dijeli većina Izraelaca i Amerikanaca”.
Lustick je identificiao fundamentaliste kao “najveću prepreku” za ono što je nazvao “smislenim pregovorima”. Tvrdio je da, za razliku od sekularnih Jevreja koji bi se mogli suprotstaviti “miru” zasnovanom na “sigurnosti”, fundamentalisti to čine na osnovu “ideologije”. Čini se da sekularni cionisti nemaju ideologiju koja bi ih vodila.
Lustick, koji je brinuo da će odnosi SAD i Izraela biti oslabljeni zbog jevrejskog fundamentalističkog preuzimanja vlasti u Izraelu, upozorio je da bi takav fundamentalistički režim “uništio poseban odnos sa Sjedinjenim Državama” koji je zasnovan na “percepciji zajedničke moralne, političke i kulturne svrhe“.
Takav fundamentalistički Izrael koji posjeduje “veliki i sofisticirani nuklearni arsenal”, zaključio je Lustick, bio bi jednako prijetnja američkim interesima kao i “islamska revolucija u Iranu”.
Privrženost Lusticka i Inbarija službenoj američkoj propagandi o iranskoj državnoj strukturi kao “fundamentalističkoj” – ili da ona predstavlja prijetnju SAD – je neupitna, zbog čega obojica upoređuju jevrejske fundamentaliste s Iranom kao najgorim baukom za zapadne sekulariste.
Još opasnije?
Da ne duljimo, pokojni anti-cionistički izraelski aktivista Israel Shahak bio je još otvoreniji u svojim strašnim antifundamentalističkim mukama. U knjizi koju je 1999. godine napisao kao koautor na tu temu, on je objavio da jevrejski fundamentalisti predstavljaju opasnost ne samo za Palestince već i za “sve ne-Jevreje”.
Poput Inbarija nedavno, Shahak je objasnio kako fundamentalistički judaizam Jevreje smatra jedinstvenim rasno i genetski, sa posebnom jevrejskom krvlju i jevrejskom DNK što, zauzvrat, čini jevrejski život posebnim i vrednijim od nejevrejskog života. Dok je Shahak bio svjestan sekularnog cionističkog antiarapskog rasizma, usidrenog u evropskom sekularnom rasizmu, nejasno je zašto je predstavljao rasizam jevrejskih fundamentalista da je opasniji za Palestince ili druge nejevreje.
Zaista, Shahak je otišao toliko daleko da je sekularni cionistički rasizam pripisao samom judaizmu, a ne evropskom sekularnom rasizmu. Dakle, jevrejski supremacistički stav koji preovlađuje među fundamentalistima, rečeno nam je, provukao se u sistem vjerovanja sekularnih Jevreja, do te mjere da izraelski demonstranti protiv izraelskog vojnog angažmana u Libanu nikada nisu spomenuli libanske žrtve.
Ipak, može li se ovaj propust adekvatno objasniti samo jevrejskim fundamentalizmom? U SAD se, na primjer, često spominje oko 58.000 američkih vojnika ubijenih u Vijetnamu, a da se ne spominje više od tri miliona Indokineza koje su ti američki vojnici ubili.
Da li bi šovinistički i rasistički sekularni nacionalizam koji privilegira evropske bijelce nad životima nebijelaca također bio krivac, a ne samo jevrejski fundamentalizam šta daje privilegije jevrejskom životu?
Od samog početka, Shahakovi stavovi, slični Lustickovim i Inbarijevim, postavljaju komparativnu mrežu između fundamentalističkog judaizma, s jedne strane, i protestantske sekularne liberalne Evrope i njenih izraelskih sekularnih imitatora, s druge strane. Unutar te mreže mnogi takvi autori pričaju svoje priče o užasnom jevrejskom fundamentalizmu.
Šahakova knjiga se nastavlja kao i najnoviji zapadnjački traktati o islamizmu egzotizirajući islam i muslimane i prije nego što se o njima donesu zaključci.
Glavna razlika je, naravno, u tome što, za razliku od antiislamskih stručnjaka koji su dio hegemonističke zapadne propagande protiv muslimana, Shahakova knjiga osporava hegemonističko i iskrivljeno cionističko prepisivanje jevrejske historije. Ono što knjiga dijeli s mnogim antiislamskim traktatima, međutim, je apriorno pozitivno vrednovanje protestantskog liberalnog sekularnog Zapada.
Shahak ide toliko daleko da volontira da “napetost između fundamentalističkih i sekularnih Izraelaca, dakle, uglavnom proizlazi iz činjenice da ove dvije grupe žive u različitim vremenskim periodima”.
Takve evolucionističke i socijaldarvinističke predstave karakteristične su za mnoge zapadnjačke i neke muslimanske autore koji pišu o islamu i Trećem svijetu općenito.
‘Prosvećeni’ rasizam
Sekularni Shahak miješa vjersku pobožnost sa fundamentalizmom. Za razliku od sekularnih Aškenaza koji su predstavljeni kao “prosvijećeni” po pitanju judaizma i rabinskog autoriteta, tretiramo pokroviteljski izvještaj da “skoro svi orijentalni židovski političari, uključujući Crne pantere s početka 1970-ih i članove sićušni orijentalni mirovni pokreti, obično se klanjaju i ljube ruke rabinima u javnosti.”
Osim sličnosti ovog nefundamentalističkog pobožnog gesta sa načinom na koji se pobožni arapski muslimani i kršćani ponašaju prema svojim sveštenicima, ovoj orijentalističkoj panici u Shahaku dodaje se opis Mizrahi mirovnih pokreta kao “malenih” (što su zaista i bili kroz historiju), kao da sugerira da su aškenaski „mirovni“ pokreti činili masovne narodne pokrete (što oni nikada nisu činili).
Shahak je dugo predviđao građanski rat u Izraelu koji se nikada nije materijalizirao za njegovog života. U ovoj knjizi imao je zapanjujuća predviđanja: „Nije nerazumno pretpostaviti da bi fundamentalistički pokret jevrejskih doseljenika Guš Emunim, ako bi posjedovao moć i kontrolu, koristio nuklearno oružje u ratu kako bi pokušao postići svoju svrhu .”
Ovo je u potpunosti u skladu s američkom propagandom o navodnoj spremnosti islamista i muslimanskih “odmetnutih” država da koriste nuklearno oružje, koje, za razliku od Izraela, nemaju, protiv Zapada – pogotovo zato što se Shahak trudi reći da u nejevreje ne uključuje samo Arape već i „sve ne-Jevreje“.
Odsutna je u ovom narativu činjenica da su izraelski premijeri Levi Eshkol i Golda Meir, sekularni cionisti, bili ti koji su skoro upotrijebili nuklearno oružje protiv Egipta i Sirije 1967. i 1973. godine. Shahak, koji je pisao o nuklearnim sposobnostima Izraela, nije bio nepoznanica na ove činjenice.
Nije poenta u tome da Guš Emunim 1990-ih ili današnji židovski fundamentalisti ne bi koristili nuklearno oružje (kojega Izrael ima u izobilju) na osnovu svog fundamentalističkog tumačenja judaizma, već na osnovu svojih cionističkih uvjerenja.
Najčudnije je da Shahak, Lustick i Inbari ne vide američkog jevrejskog fundamentalističkog kolonistu Baruha Goldsteina – koji je masakrirao Palestince u džamiji al-Ibrahimi na Purim 1994. – u kontekstu rasističkog i kolonijalističkog sekularnog cionizma i njegovih bezbrojnih masakra Palestinaca. od 1930-ih, već kao dio jevrejskih fundamentalističkih obaveza.
Za pozadinu masakra, Shahak, na primjer, čak govori o „dobro dokumentovanim slučajevima [Jevreja koji su počinili] masakra kršćana i lažnih ponavljanja Isusovog raspeća na Purim, od kojih se većina dogodila ili u kasnom antičkom periodu ili u srednjem vijeku”.
Za razliku od ovih incidenata, međutim, sekularni cionistički i izraelski masakri Palestinaca su stalna pojava i pružaju neposrednije primjere za oponašanje za poput Goldsteina, umjesto nekih srednjovjekovnih jevrejskih praksi. Pozivajući se na neke drevne jevrejske primjere ubijanja kršćana na Purim, anticionista Shahak nesvjesno oslobađa sekularni cionizam.
Do danas ne postoji ništa na šta su pozivali cionistički jevrejski fundamentalisti, a što nije već počinio ili zagovarao sekularni cionizam. To je možda najbolje izrazio izraelski jevrejski fundamentalistički ministar za nacionalnu sigurnost Itamar Ben Gvir još dok je bio mladić 1994. godine.
U jednom intervjuu, mladi Ben Gvir je osudio svoje licemjerne sekularne ljevičarske jevrejske sagovornike koji su optužili Bena Gvira da podržava ubistvo zbog njegove odbrane Goldsteina.
Na njihov užas i urlanje, Ben Gvir je pronicljivo i iskreno podsjetio svoje svjetovne tužitelje da su svi heroji izraelske vojske i preddržavne cionističke milicije, Hagana, heroji jer su ubijali Palestince. Nije pogriješio.
Što se tiče tekuće propagandne kampanje da su jevrejski fundamentalisti na neki način opasniji, nasilniji ili ubojitiji od sekularista, pitajte njihove preživjele palestinske žrtve i one će spremno ponoviti tačan izvještaj Ben Gvira.
(TBT, MEE)
