Ilan Pappe zagrijavao se to ledeno jutro u Kopenhagenu, u kino dvorani, čavrljajući i šaleći se na tečnom arapskom s jednim od organizatora konferencije na kojoj se uskoro trebao obratiti, između gutljaja crne kafe iz kartonske šoljice.
Za razliku od drugih Izraelaca, rekao je Pappe, on je naučio jezik “koloniziranih”, provodeći vrijeme u Palestini, okružujući se palestinskim prijateljima i uzimajući formalne časove arapskog jezika.
Stotine akademika, dužnosnika, aktivista za međunarodna prava i svakodnevnih Danaca zgroženih izraelskim genocidom nad Palestincima u Gazi prisustvovalo je događaju u glavnom danskom gradu, čiji je domaćin bila Europska mreža za Palestince. Grupa je osnovana nedavno, a njeni članovi uključuju Dance palestinskog porijekla.
Pappe je kasnije rekao publici da je od izbijanja posljednjeg izraelskog rata protiv Gaze bio šokiran odgovorom Evrope.
“Mnogi su iznenađeni evropskom reakcijom”, rekao je na pozornici. “Evropa, koja tvrdi da je uzor civilizacije, ignorirala je najprenošeniji genocid modernog doba.”
Na marginama skupa Al Jazeera je intervjuirala 70-godišnjeg Pappea, vodećeg izraelskog historičara, pisca i profesora koji je veći dio života proveo boreći se za prava Palestinaca.
„Nalazimo se u stanju koje se može definisati kao neocionističko. Stare vrijednosti cionizma sada su ekstremnije, u daleko agresivnijem obliku nego što su bile prije, pokušavajući postići u kratkom vremenu ono što je prethodna generacija cionista pokušavala postići u mnogo dužem, više, inkrementalno, na postupan način.
Ovo je pokušaj novog vodstva cionizma da dovrši posao koji su počeli 1948. godine, a to je službeno preuzimanje cijele Palestine i rješavanje što je više moguće Palestinaca u tom istom procesu. Ovo je nešto novo, stvaranje novog izraelskog carstva kojeg se susjedi ili boje ili ga poštuju – i zbog toga se može čak teritorijalno proširiti izvan granica mandatne ili historijske Palestine.
Historijski gledano, spreman sam s određenim oprezom reći da je ovo posljednja faza cionizma. U prošlosti, takav razvoj ideoloških pokreta, bilo da su kolonijalni ili su carstva, obično je donosio posljednje poglavlje kao ono najnemilosrdnije, najambicioznije. I onda to obično bude previše, pa padnu i propadnu“, rekao je Pappe.
(TBT)
