KAKO JE JEDNA OD NAJBOGATIJIH ZEMALJA NA SVIJETU DOŠLA NA IVICU EGSISTENCIJE Ljosa: „Venecuela je bila uzor demokratije i prosperitetna zemlja“

13.09.2017. u 02:03

KOLUMNA

U historiji Latinske Amerike ne postoji nijedan sličan primjer zemlje koju su uništile državna i kolektivistička demagogija, kao što je to slučaj sa Venecuelom. Najčudnije od svega je što se politika uništavanja privatnih preduzeća, uvećavanjem javnog sektora do slonovskih razmjera i postavljanjem sve više prepreka stranim ulaganjima, odvija u trenutku kada cijeli socijalistički svijet počinje da se vraća starim modelima

Piše: Mario Vargas Ljosa, thebosniatimes.ba

Portparol PSOE (Španske socijalističke radničke partije) i gradonačelnik Valjadolida, Oskar Puente, prije nekoliko dana je izjavio da su, po njegovom mišljenju, u Španiji "predimenzionirani" događaji u Venecueli, jer kada jedna zemlja proživljava dramu kakva je zadesila Bolivarovu naciju, to je ne samo krivica vlade već i "kolektivna odgovornost Venecuelanaca".

Takva izjava pokazuje totalnu neupućenost u tragediju koju doživljava Venecuela, odnosno rigidan ideološki fanatizam. Doduše, potrebno je više od jedne osobe da bi se obeščastila politička partija, utoliko prije što ima socijalista, sa Felipeom Gonzalesom na čelu, koji su pokazali nadasve aktivnu solidarnost sa venecuelanskim demokratama čija upornost je, uprkos ubistvima, mučenjima i mahnitoj represiji Madura i njegove bande, do sada uspješno sprečavala režim da pretvori tu zemlju u drugu Kubu. Ali činjenica da u Španiji postoje socijalisti kadri da toliko izopače venecuelansku stvarnost, a da pritom državno rukovodstvo ne osudi njihov čin, predočava zabrinjavajuću stranputicu partije čije je učešće u demokratizaciji Španije nakon tranzicije bilo od presudnog značaja.

Venecuela je četrdeset godina (od 1959. do 1999) bila uzor demokratije i prosperitetna zemlja u koju su imigranti iz cijelog svijeta hrlili u potrazi za poslom, i u kojoj su se dvije velike političke opcije: Demokratska akcija (AD) i Odbor za organizaciju nezavisne izborne komisije (COPEI), mirnim putem borile protiv diktatura sveprisutnih u ostalim dijelovima Latinske Amerike. Predsjednik Romulo Betankur pokušao je da ubijedi demokratske vlade na tom kontinentu da prekinu diplomatske i trgovinske odnose sa svim vojnim i populističkim tiranijama i da ih podvrgnu sistematskom bojkotu kako bi ubrzale njihov pad. Nije dobio podršku, ali je nedavno, nekoliko decenija kasnije, Deklaracija iz Lime podsjetila na njegovu inicijativu, kada su na poziv Perua sve velike zemlje Latinske Amerike - Brazil, Argentina, Meksiko, Kolumbija, Čile, Urugvaj, uz još pet zemalja iz tog regiona, kao i Sjedinjene Američke Države, Kanada, Italija i Njemačka - odlučile da se ograde od Madurove diktature i da ne priznaju odluke lažne Konstitutivne skupštine kojom režim nastoji da zameni legitimnu Nacionalnu skupštinu u kojoj opozicija drži većinu mjesta.

Portparolu PSOE po svoj prilici nije poznato da su Ujedinjene nacije, posredstvom visokog komesara za ljudska prava, osudile mučenja kojima venecuelanska diktatura od prije nekoliko mjeseci podvrgava protivnike: elektrošokove, sistematska batinanja, višečasovno vješanje za članke i zglobove, gušenje gasom, silovanja drškom od metle, nasumična hapšenja i napade, uništavanje kuća osumnjičenih za saradnju sa opozicijom. Preko 5.000 ljudi je uhapšeno a da nije izvedeno pred sud, snage bezbjednosti su ubile pedeset osoba na posljednjim demonstracijama, a bande režimskih kriminalaca, zvanih ortaci, usmrtile su dvadeset sedmoro ljudi.

Sistematska hapšenja protivnika diktature proširuju se na njihove porodice, koje gube posao, doživljavaju diskriminaciju i postaju žrtve eksproprijacije. Za to vrijeme, korupcija vlade dostiže vrtoglave krajnosti, kao što je nedavno saopštila tužiteljka Luisa Ortega u Brazilu, otkrivajući, između ostalih užasa, da je drugi čovjek Čavezovog režima, Diosdado Kabeljo, primio stotinu miliona dolara mita od Odebrehta, posredstvom jedne španske kompanije..


(TBT, nedeljnik.rs)