NOVI PRINC REPUBLIKE Ljosa: Macron je liberal koji donosi revoluciju

14.05.2017. u 08:57

KULTURA

Uspavavši se na lovorikama, živeći od nostalgije za starim sjajem, etatizmom i merkantilističkim samoljubljem, Francuska se svih ovih godina približavala paničnom ponoru koji nacionalizam i populizam samo što joj nisu nametnuli. Sa Macronom bi mogla da počne oporavak, ostavljajući još jedino književnosti taj opasan običaj da svojeglavo i nostalgično gleda na nepovratnu prošlost


FOTO: Ljosa (Profimedia)

"Pobjeda Nacionalnog fronta ne bi podrazumijevala da će na vlast u jednoj velikoj evropskoj zemlji doći pokret nesumnjivo fašističkog porekla, već bi donijela i izlazak Francuske iz eurozone, smrt Evropske unije za vrlo kratko vrijeme, preporod destruktivnog nacionalizma i, naposljetku, nadmoć obnovljene Rusije na Starom kontinentu, pod imperijalnim vođstvom novog cara, Vladimira Putina", napisao je nobelovac Mario Vargas Ljosa, čije kolumne svake dvije nedjelje možete da čitate u Nedeljniku.

On je svoje misli o izborima u Francuskoj zapisao neposredno uoči izbora.

"Uprkos predviđanjima na osnovu anketa, trijumf Emmanuela Macrona, ili, bolje rečeno, svega što on predstavlja, svojevrsno je čudo u današnjoj Francuskoj. Nemojmo se zavaravati: univerzalistička i oslobodilačka struja Voltairea, Tocquevillea, Francuske revolucije, ljudskih prava, Raymonda Arona, bila je izuzetno oslabljena vaskrsenjem one druge, tradicionalističke i reakcionarne, nacionalističke i konzervativne - čiji je nepatvoreni predstavnik bio višijevski režim i čiji je simbol i barjaktar Nacionalni front - koja se užasava globalizacije, svjetskog tržišta, otvorenog društva bez granica, velike revolucije biznisa i tehnologije u našem vremenu, i koja bi željela da vrati vrijeme unazad, u doba moćne i besmrtne grandeur Francuske, iluzije kojoj su zarazna volja i zavodljiva retorika generala De Gaullea nakratko udahnule život", piše Ljosa u kolumni koja je objavljena u aktuelnom broju Nedeljnika.

Ljosa izvodi tezu da se Francuska zapravo nije modernizovala i da ta država i dalje "umnogome zaostaje u razvoju, sa svojim parališućim intervencionizmom u ekonomskom životu, sa zakržljalom birokratijom, zagušenim oporezivanjem i sve siromašnijim socijalnim uslugama, koje su teoretski izuzetno izdašne, ali u praksi sve manje efikasne usljed sve veće nemogućnosti države da ih finansira".

"Francuska je dobila ogroman broj imigranata, u dobroj mjeri porijeklom iz svoje nestale imperijalne kolonije, ali nije umjela niti htjela da ih integriše, i oni su sada izvor nezadovoljstva i nasilja u predgrađima, gde regruteri islamističkog terorizma nalaze brojne sljedbenike. A ogromno nezadovoljstvo radnika u zastarelom industrijskom sektoru koji zatvara proizvodne pogone i ne zamjenjuje ih novima, doprinijelo je da stari crveni pojas Pariza, gdje je Komunistička partija dominirala prije samo deset godina, sada postane utvrđenje Nacionalnog fronta. Sve to Emmanuel Macron želi da promijeni, i to je govorio gotovo samoubistveno jasno tokom čitave kampanje, ne praveći ni na trenutak populističke ustupke, jer dobro zna da, ako ih napravi, sutra kada bude na vlasti neće moći da sprovede reforme koje će izvući Francusku iz historijske inercije i preobraziti je u modernu zemlju, u operativnu demokratiju i, uz Njemačku koja to već jeste, u drugu lokomotivu Evropske unije." (…)


(TBT, Nedeljnik)