REZOLUCIJA SA OŽILJCIMA Drašković: Svi ekstremizmi dobili su vjetar u jedra

29.12.2017. u 00:36

KOLUMNA

Više od dvije trećine članica UN glasale su da Jerusalem nije prijestolnica Izraela i osudile odluku američkog predsjednika Donalda Trumpa da SAD u taj grad premjeste svoju ambasadu iz Tel Aviva


Piše: Vuk Drašković
, thebosniatimes.ba

Da nije riječ o Generalnoj skupštini UN, debata o Jerusalimu i njen ishod bila bi loša pozorišna burleska, sa promašenom temom i obradom. Zašto? Zato što je Jerusalim u Izraelu, a ta međunarodno priznata država - ne Donald Trump ili iko drugi - odabrala ga je za svoju prijestolnicu. Zato što su u Jerusalimu i Kneset, i predsjednik Izraela, i premijer, i sva ministarstva, i vrhovni sud, a dvije trećine stanovnika tog grada su Jevreji.

Zbog američkog veta, Rezolucija Generalne skupštine UN je neobavezujuća. Nikog ne obavezuje, ali svakog uznemirava. Posebno zbog toga što Rezolucija ima mnogo i faktografskih i moralnih ožiljaka.

Istoga dana, one daleke 1948, kada su UN proglasile da je stvorena država Izrael, trebalo je da bude proglašena i država Palestina, a da Jerusalim ne bude ni jevrejski ni palestinski, nego da bude slobodni i otvoreni grad pod međunarodnom upravom, a granice između Izraela i Palestine bile bi naknadno utvrđene. Biološki obogaljeni nacističkim holokaustom, ali i sretni što im je svijet, poslije dvadeset vijekova rasijanja po svim kontinentima i narodima, ozakonio državu na njihovoj biblijskoj zemlji, Jevreji su to prihvatili. Odrekli su se bili i svog Jerušalaima i pristali na državicu koja je, u tom času, zauzimala samo oko pet odsto njihove zemlje iz Biblije. Palestinci i sve arapske zemlje bili su protiv. Saopštili su da jevrejska država ne smije da postoji i pokrenuli rat da je unište. Poraženi su. Jevreji su proširili svoju državicu i ušli u zapadni Jerusalim. Oni prihvataju i novu ponudu UN: da se Jerusalim podijeli i da istočni dio grada, u kome su i jevrejski Zid plača i kršćanska crkva Hristovog groba i muslimanska džamija Al Aksa, bude prijestolnica države Palestine. Odgovor Palestinaca i čitavog arapskog svijeta ostao je nepromijenjen: Jevreji ne polažu pravo ni na kvadratni metar svoje države. Bacanje Izraela u more trebalo je da se dogodi 1967, kada su Palestinci, Egipat, Sirija i Jordan nestanak jevrejske države proglasili za svoj ratni cilj. Za šest dana, Jevreji su do nogu potukli invazione armije, zauzeli i Golansku visoravan, i Sinaj, stigli do Sueckog kanala, uzeli cijeli Jerusalim... Većinu osvojenih teritorija su vratili. Ne i Jerušalaim. U taj grad, koji se u Starom zavjetu spominje više od dvije hiljade puta, premjestili su svoju prijestolnicu.

Ovo su činjenice. U njima je odgovor i na ključno pitanje: gdje je uzrok jevrejsko-palestinskih sukoba i nesreće. I danas, Palestinci i skoro sve arapske države odbijaju da priznaju državu Izrael. Za sve njih nije sporan samo status Jerusalima, nego je sporno samo postojanje Izraela. Zašto nikada ni Savjet bezbjednosti UN ni Generalna skupština UN nisu usvojili rezoluciju osude tog opasnog strateškog cilja, koji je moguće postići samo po strašnu cijenu novog holokausta nad jednim narodom mučenikom?!

Na brdu Har Hazikaron (Brdo sjećanja), u Jerušalaimu, Jevreji su podigli Jad Vašem, memorijalni centar posvećen žrtvama nacističkog holokausta nad njima. U tom muzeju su i podsjećanja na vjekove antisemitizma u kršćanskom svijetu, i rimokatoličkom i pravoslavnom. Podsjećanja na pogrome nad Jevrejima u Španiji, Portugalu, Rusiji, na doba inkvizicije kad je svaki Jevrejin mogao biti nekažnjeno ubijen, ako bi bio zatečen da pije crno vino, krv Hristovu. Narod u kome je rođen Isus Hristos kršćanska Evropa je označavala kao narod koji je ubio Hrista. Hitler je vrh tog bezumlja. Put ka najvećem zločinu nad jednim narodom bio mu je popločan.

Teško je umaći utisku i da u nadmoćno izglasanoj Rezoluciji Generalne skupštine UN, kojom se osporava sadašnji status Jerusalima, a nijednom rječju se ne osporavaju i ne žigošu programi uništenja jevrejske države, ima ponečeg od one moralne hipokrizije kada niko neće ni da vidi ni da osudi nacističke planove o istrebljenju Jevreja, kada se Čembrlen i Daladije klanjaju vođi Rajha, a Staljin sa njim sklapa i savezništvo. Današnji svijet trese strah od islamskih kamikaza. Trumpovu odluku da SAD presele svoju ambasadu u Jerusalim, većina država je, izgleda, razumjela kao dosipanje benzina na vatru islamskog ubilačkog i samoubilačkog fanatizma. Ishod glasanja u Generalnoj skupštini UN neće taj fanatizam ni primiriti ni podmititi. Naprotiv. Svi ekstremizmi dobili su vjetar u jedra. Ne samo u Izraelu i Palestini. Produbljeni su i opasni nesporazumi između SAD i EU, SAD i Rusije.

Tako to uvijek biva kad se, zbog sumnjivih principa, žrtvuju temeljni principi, i kad se zatvaraju oči pred kapijama sopstvene svijesti.


/Autor je bivši ministar spoljnih poslova/

(TBT, Danas)